Q&A #1

Podczas krotnie partner wpadł w szał i zniszczył drzwi. Twierdzi, że został przeze mnie doprowadzony do takiego stanu i to nie będzie się działo jeżeli przestanę go prowokować. Myslalam ze nie ma racji ale im więcej czasu mija od zdarzenia tym więcej mam wątpliwości bo nie ma się co oszukiwać też potrafię zaleźć za skórę. Wg niego ja eskaluje konflikt wg mnie mowie normalnie o co mi chodzi. Porozumienia brak. Jak się z tym uporać

Na pierwszej randce z dziewczyną był FLOW. chętnie umówiła się na drugą i cieszyła się na nią. Ja również. Podczas rozmowy o drobnistkach zeszliśmy na głębsze tematy dotyczące poczucia własnej wartości, standardów, granic. Po tym spotkaniu feedback był odwrotny – całkowita zmiana narracji dotycząca „kogo dokładnie szuka”. Po drugim spotkaniu nie chce sue już spotykać ze względu na jej przekonanie dotyczące: to nie jej lvl ogarnięcia, jestem zbyt wysoko u zbyt daleko. Jak mądrze to poprowadzić by doprowadzić do kolejnego spotkania i tym razem mądrze do tego podejść?

Myślisz, ze faktycznie do chęci posiadania dzieci się dorasta? Obecnie nie czuje by w przyszłości mnie to uszczęśliwiło,a wszyscy mówią ze to przychodzi z wiekiem i ze sama zobaczę. Nie wiem co o tym myśleć

W zeszłym roku we wrześniu rozwiedliśmy się po 8 latach małżeństwa. Mamy 5 letniego syna. Od stycznia tego roku mieszkam sam. Kontakt z synem mam. Alimenty płacę. Były trzy próby ratowania relacji (terapie, domowy kościół, rekolekcje). Dlaczego rozwód? Nie dogadywaliśmy się w różnych życiowych kwestiach, nie było kompromisów, moje zdanie rzadko się liczyło, przeciąganie liny itd. Zdrad, nałogów i tego typu rzeczy nie było po obu stronach. Ogólnie rozstanie przebiegło spokojnie, podział majątku ustalony, alimenty także, opieka nad synem również. Mentalnie zacząłem „odłączać się” od byłej żony w czerwcu zeszłego roku (przypomnę, że do końca grudnia mieszkaliśmy jeszcze razem). Jednak co jakiś czas wracają do mnie jak bumerang myśli, co by było gdybyśmy może spróbowali raz jeszcze, a jak ona kogoś pozna, itp. Dodam, że w styczniu ona chciała jeszcze raz spróbować naprawić relacje z jakiś przyczyn. Nie chciałem. Wiedziałem że taki przełom nastąpi lecz nie spodziewałem się, że w tak krótkim czasie. Okej. Czy istnieje złoty środek na odkochanie się? Zdaje sobie sprawę, że łączy nas syn i chcąc nie chcąc będziemy w pewnym sensie na siebie zdani. Jak poradzić sobie z natrętnymi myślami, żeby nie rodzić w głowie scenariuszy? Z jednej strony chciałem się uwolnić od (chyba toksycznej relacji), a z drugiej strony jest pustka. Może są jakieś lektury, żeby bardziej to zrozumieć? To chyba tyle.

Zastanawiam się jak ważna jest kwestia odległości przy poznawaniu nowych osób na portalach randkowych. Pochodzę z małej miejscowości i tam kolokwialnie ujmując zasób kobiet jest niewielki . A z własnych obserwacji zauważyłem, iż 50 km to jakaś niewidzialna granica jest. Gdy wyjechałem za granice sprawa stała się jeszcze trudniejsza . Ponadto zauważyłem , może nie słusznie lecz to moja obserwacja . że aby interakcja miedzy mną a kobietą mogła zaistnieć czy to w realu czy na portalu musi ona w pierwszym zdaniu czy też wiadomości nie jako paść na kolana. Nie wiem czy to kwestia tak wysoko postawionych wymagań , oczekiwań , a może ja z człowieka ogarniętego i stonowanego powinienem zmienić w kogoś całkowicie innego . Czego nawiasem mówiąc bym nie chciał choć cały czas pracuję nad tym by zmieniać siebie na lepszą wersię samego siebie.

Cześć, mam do Ciebie kilka pytań, cieszę się, że mogę skorzystać z Twojej wiedzy, doświadczenia:
Jakie 5 książek najbardziej wpłynęło na Twoje życie?

Jak wyleczyć się z nieustannego porównywania się z innymi kobietami i z występujacą zazdrością w przypadku gdy w okolicy znajduje się kobieta równie atrakcyjna? Z czym to może być związane i od czego zacząć, aby z tego wychodzić? Potrzebuję konkretnych wskazówek, bo wiem że praca nad pewnością siebie na pewno jest wskazana.

Dzień dobry, czy zbyt szybkie wyznawanie dziewczynie uczuć nie jest złym pomysłem? Zakochałem się w pewnej dziewczynie i po dwóch spotkaniach napisałem co do Niej czuję, jednak jak można się domyślać Ona tego nie odwzajemnia, jednak nie twierdzi też, że to nie może się zmienić i coś poczuje. Wyznaniem swoich uczuć chyba popsułem sprawę i sprawiłem, że Ona jest wyżej od mnie i nie musi się strać, bo wie, że mi zależy. Jak można sprawić żeby Ona zaczęła się angażować w jakimś stopniu? Czy tu nie przyda się ta gra w niedostępność? Może jakoś trzeba bardziej wyznaczyć granicę? Popracować nad własną atrakcyjnością? Z góry dziękuję bardzo z odpowiedź i poświęcony czas!